Często w rozmowach pomiędzy pokerzystami przewija się teza, że poker to zapewne sport jednak ja osobiście nigdy dłużej się nad tym nie zastanawiałem. Na początek przedstawiamy definicję sportu.

Sport to czynność, którą reguluje zestaw zasad, jego niezbędną cechą jest rywalizacja. Często decydującym czynnikiem rozstrzygającym o losach rozgrywki sportowej jest sprawność fizyczna ale istnieją również sporty umysłowe, gdzie o wyniku decyduje sprawność intelektu, oraz sporty motorowe gdzie decydujący czynnik ma jakość sprzętu. Sport jest rozrywką, z której przyjemność czerpią zarówno aktywni uczestnicy jak i widzowie.

Patrząc na definicję sportu przedstawioną powyżej można dodać, że sport musi budzić emocje zarówno wśród zawodników jak i kibiców. Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej wymienione cechy wydaje się, że odpowiedź na pytanie czy poker to sport może być tylko jedna – POKER TO SPORT. Nie ma ku temu żadnych wątpliwości…

Sport to czynność, którą reguluje zestaw zasad, jego niezbędną cechą jest rywalizacja.

Wszystkie turnieje w pokera mają jasno określone reguły przebiegu rywalizacji. Nie ma tu miejsca na jakąkolwiek improwizację czy uznaniowe decyzje. Jeśli chodzi o reguły rozstrzygające o końcowym wyniku to porównanie pokera przykładowo z łyżwiarstwem figurowym wypada zdecydowanie na korzyść tego pierwszego. Tutaj nie ma miejsca na kontrowersyjne decyzje sędziów czy organizatorów, najlepszy w danym momencie zawsze wygrywa i nic tego nie zmieni. Gra w pokera to ciągła walka, w której cel jest jeden - zwycięstwo, tutaj nie ma miejsca na zachowawczą grę na remis. Porównując pokera do najpopularniejszego sportu na świecie a więc piłki nożnej, śmiało można powiedzieć, że poker to angielska Premier League – non stop walka i chęć wygranej bez względu na nasze zmęczenie.

Druga część definicji sportu to jest ten element, który wiele osób niechętnych lub nie znających specyfiki rozgrywki pokerowej przytacza jako argument za tym, że pokera nie powinniśmy zaliczać do sportu… . Do tego dochodzi sprawność intelektualna, która w pokerze ma decydujące znaczenie. Wyliczanie oddsów, cała psychologia gry, czytanie przeciwników – to wszystko powoduje, że poker na wysokim poziomie wymaga równie sprawnego intelektu jak szachy czy brydż..

Sport jest rozrywką, z której przyjemność czerpią zarówno aktywni uczestnicy jak i kibice. Sport budzi emocje u wszystkich

Sprawa czy poker spełnia ostatnią część definicji sportu według mnie nie podlega w ogóle dyskusji. Wystarczy obejrzeć lub przeczytać relacje z jakiegokolwiek turnieju w pokera. Radość i smutek graczy, którzy wygrywają bądź przegrywają kluczowe rozdania, emocje osób śledzących rozgrywkę na żywo, czy też gorące dyskusje pokerzystów na całym świecie po obejrzeniu relacji z turnieju w telewizji powodują, że nikt nie może mieć wątpliwości czy poker budzi emocje. Emocje pokerowe śmiało można porównać do emocji piłkarskich! A co do emocji widzów, od razu przypomina mi się wyjazd Sportingbet Poker Team Poland do Kopenhagi i emocje jakie przeżywaliśmy kibicując Góralowi w jego walce o jak najlepsze miejsce podczas turnieju z cyklu European Poker Tour. Każdy all-in wygrany przez Polaka, który grał na shortstacku, porównywalny był ze zdobyciem bramki przez reprezentację Polski w jakimś ważnym spotkaniu eliminacyjnym.

No to na koniec chyba najistotniejszy argument przeciwników pokera – czynnik losowy. Czy to, że czynnik losowy jest nieodłącznym elementem rozgrywki pokerowej wyklucza naszą dyscyplinę z rodziny sportu? Jeśli się z tym zgodzić to należałoby również zanegować jako sport skoki narciarskie dyscyplinę, w której czynnik losowy jest również ciągle obecny a niejednokrotnie jego rola jest dużo istotniejsza niż w rozgrywce pokerowej. Czy komukolwiek w naszym kraju przeszłoby przez gardło stwierdzenie, że Adam Małysz to nie sportowiec?

Dorastając w Toronto, popularny gracz pokerowy - Daniel Negreanu, marzył o karierze zawodowego snookerzysty. Często bywał klubach bilardowych a w takim otoczeniu zawsze toczy się gdzieś jakaś karciana rozgrywka. Daniel szybko połknął pokerowego bakcyla, przeprowadził się do Las Vegas i od tamtej pory nie oglądał się już za siebie.

W ciągu jedynie dziesięciu lat, Daniel osiągnął prawdopodobnie więcej sukcesów w turniejach na żywo niż jakikolwiek inny gracz. W 1998 roku, mając jedynie 23 lata, został najmłodszym, w tym czasie, zwycięzcą bransoletki World Series, wygrywając turniej $2,000 Pot Limit Hold’em. Wtedy rozpoczęło się jego pasmo sukcesów na WSOP*, które trwa do dzisiaj. Po zajęciu drugiego miejsca w turnieju $5,000 Omaha Hi/Lo w 2002 roku, powrócił rok później i zdobył swoją drugą bransoletkę, tym razem w turnieju $2,000 S.H.O.E.. Trzecią bransoletkę wygrał w 2004 roku, tryumfując w turnieju $2,000 Limit Hold’em, zgarniając $169,000. W 2008 roku, po raz kolejny osiągnął sukces na World Series. Wielokrotnie dotarł do płatnych miejsc i wygrał swoją czwartą bransoletkę w turnieju $2,000 Limit Hold’em, zabierając do domu $204,863. Kilka miesięcy później, Daniel udał się do Londynu na imprezę World Series of Poker* Europe . Dotarł do stołu finałowego Turnieju Głównego z wpisowym £10,000 i zainkasował ostatecznie $395,024 za zajęcie 5 miejsca.

Pomimo, że jego wygrane pieniężne na World Series są imponujące, stanowiły one jedynie początek ogromnych wygranych, które miały dopiero nadejść . Pod koniec 2004 roku, pule nagród w turniejach WPT wyraźnie wzrosły a Daniel nie marnował czasu, zgarniając wygrana po wygranej. We wrześniu, zwyciężył w turnieju Borgata Poker Open, zgarniając niesamowite $1,117,400. Jedynie trzy miesiące później wygrał turniej na imprezie Five Diamond World Poker Classic, inkasując kolejne $1,770,218. Wziął również udział w rozgrywkach przy finałowych stołach kilku innych turniejów WPT, dodając $1,443,013 do swojego bankrolla. Daniel wygrał również $755,525 za zajęcie pierwszego miejsca w turnieju WSOP* Circuit w 2005 roku. W sumie, jego pokerowe zarobki przekroczyły już $10,000,000.

Daniel stał się bardzo popularna postacią. Miliony fanów czyta obecnie jego książki, artykuły i blogi. Często pojawia się pokerowych programach telewizyjnych, zarówno jako gracz jak i komentator. W wolnym czasie, relaksuje się w swoim domu grając w bilard lub w gry video z przyjaciółmi. Uwielbia również grać w golfa i można go spotkać rywalizującego na wysokie stawki na polu golfowym przeciwko innym pokerowym graczom.

Jego niesamowita popularność sprawia, że Daniel jest prawdziwą ikoną w pokerowym świecie. Jest graczem Team PokerStars Pro a online gra pod pseudonimem ‘KidPoker’.

Początki pokera są jednak nie znane lub okryte prawdopodobnie tajemnicą, wydaje się, że nikt nie wie, kiedy i gdzie po raz pierwszy w niego zagrano. Istnieje oczywiście na ten temat wiele teorii, z których najbardziej popularna głosi, iż poker został wynaleziony przez Chińczyków mniej więcej tysiąc lat temu lub wywodzi się z Persji będąc potomkiem gry As Nas. Gra w pokera jednak ma na pewno już przynajmniej tysiąca lat. W tej grze praktycznie zawsze o zwycięstwie decydował ranking układów oraz szczęście. Od zawsze w grze można było oszukiwać czyli tak zwany blef. W gry podobne do pokera grano w Chinach, Egipcie czy Persji. W tej ostatniej do gry używano 25 odrębnych kart, odbywały się rundy licytacji, a o zwycięstwie decydował hierarchiczny ranking układów.Z Hiszpanii pochodziła taka gra jak primero. W tej grze każdy gracz otrzymywał trzy karty i odbywała się licytacja. Normą było obstawianie wysokich stawek przy słabych kartach w celu oszukania przeciwnika czyli blef. Ta gra jest bardzo popularna we Francji i w Niemczech. W 1834 roku poker został opisany jako ‘gra oszustów’, w którą można było pograć na statkach pływających po Missisipi. Amerykanie szybko przyswoili nową grę i zaczęli przekształcać ją według własnych upodobań. Pierwszą odmianą pokera wprowadzoną do kasyn był dobierany poker pięciokartowy, a kolejną siedmiokartowy Stud.W polsce z kolei grało się pokera tak zwanego dobieranego.Rozdawane każdemu graczowi były pięc kart i jeśli nie trafił mu się na początku układ to dobierał sobie kartę lub karty z pozostałych kart, które były nie potrzebne w rozdaniu. Jednakże w takim pokerze było wiele inności, ponieważ kolor był wyższy od fulla a trójka od strita. Grano 24, 32 lub 52 kartami, a najwięcej problemów było z obstawianiem. Generalnie obowiązywało wspólne ante, kolejność licytacji ustawiona była pod ostatniego przebijającego różne zasady dotyczyły obstawiania w ciemno oraz limitu podbicia, czasami aby sprawdzić duże zagranie trzeba było pożyczyć pieniądze lub położyć na stole coś, co odpowiadało wartością obstawionej kwocie pieniędzy.Teraz już w polsce także gra się w odmiane pokera Texas Holdem. Niemniej, jeszcze 2-3 lata temu trudno było znaleźć do gry więcej niż kilka osób. Pojawił się jednak pierwszy turniej ogólnopolski, zaczęły kiełkować ligi lokalne, a na polski rynek zaczęły wchodzić zagraniczne pokerroomy internetowe. Wreszcie, nową formą pokera zainteresowały się kasyna. Holdem pojawił się w telewizji i dziś jest już w Polsce popularny.